In Koh Snaeng village, nestled along the Mekong River, 26-year-old fisherwoman Mrs. Korn Samdorn once lived quietly, her daily life shaped by the river’s rhythms. Like many women in her community, she had never participated in public discussions or development activities—until the My Village Organization (MVi) introduced a project grounded in Feminist Participatory Action Research (FPAR).

Initially hesitant, Mrs. Samdorn was invited to attend an FPAR workshop where she discovered the value of her lived experiences. “I never imagined my thoughts as a woman fisher could shape decisions. But the facilitators made me feel heard,” she recalled.

That experience sparked transformation. Mrs. Samdorn became an active member of the community research team, documenting changes in fish populations, water levels, and ecological trends. Group discussions with women and youth leaders revealed shared challenges—declining fish stocks, polluted waterways, and limited access to clean water. Together, they identified root causes and co-created solutions.

Through the project, Mrs. Samdorn gained the confidence to speak up at community meetings and engage with local authorities on water resource governance. “Before, I stayed silent. Now, I know my voice matters,” she said. She began sharing research findings at sub-national workshops in Kratie and Stung Treng, amplifying the concerns of women fishers across the region.

Through the project, Mrs. Samdorn gained the confidence to speak up at community meetings and engage with local authorities on water resource governance. “Before, I stayed silent. Now, I know my voice matters,” she said. She began sharing research findings at sub-national workshops in Kratie and Stung Treng, amplifying the concerns of women fishers across the region.

Mrs. Samdorn’s evolution—from isolated voice to respected advocate—reflects the transformative power of inclusive approaches like FPAR. By centering the perspectives of women, youth, and Indigenous Peoples, the initiative has not only strengthened local water governance but also sparked personal empowerment.

Her story serves as a testament to what’s possible when marginalized voices are invited to lead. From monitoring river changes to influencing policies, Mrs. Samdorn now helps shape a future where every woman’s perspective can guide sustainable water management.

In O’Rey village of Thala Borivat District, Stung Treng Province, Mrs. Sen Sovan—once a quiet fisherwoman balancing household responsibilities—has become a prominent leader in community-based fisheries management.

Encouraged by her local Community Fisheries Committee, Mrs. Sovan stepped into a training role, sharing knowledge about integrating fish ecology into local fisheries management. But her path wasn’t easy. Like many women in rural Cambodia, she faced significant barriers—limited formal education, domestic expectations, lack of confidence, and gender-based discrimination.

Support from My Village Organization (MVi) and Oxfam proved transformative. Through capacity-building workshops, forums, and leadership training grounded in fish ecosystem management, Mrs. Sovan gained technical skills and the confidence to lead. She participated in planning signage for protected areas, conducted awareness-raising sessions on ecosystem-based fisheries, and helped coordinate the integration of ecological principles into the community’s fisheries project.

Her efforts extended beyond training. She facilitated community planning meetings to identify equipment needs for conservation, championed women’s participation in resource governance, and mentored younger women to take part in local decision-making processes.

“I urge all women to have courage,” she said. “Even if there’s no income, our voices deserve space in community work. Together, we must care for our fisheries—for sustainability and for our children.”

Today, Mrs. Sen Sovan’s story illustrates how women’s leadership, when nurtured through inclusive support, can reshape natural resource management. Her journey stands as a testament to the power of grassroots action, local wisdom, and gender equity in achieving sustainable development.

នេះជាផ្នែកមួយ នៃការធ្វើអោយប្រសើរឡើង សម្រាប់ការងារអភិវឌ្ឍន៍សហគមន៍តំបន់ការពារធម្មជាតិ ពូជ្រៃ ដែលស្ថិតនៅក្នុងឃុំពូជ្រៃ ស្រុកពេជ្រាដា ខេត្តមណ្ឌលគិរី។ នៅថ្ងៃទី ២៩ ខែ តុលា ឆ្នាំ ២០២០ ក្រុមការងារអង្គការភូមិខ្ញុំ បានធ្វើការប្រជុំជាមួយសហគមន៍តំបន់ការពារពូជ្រៃ ក្នុងគោលបំណង បង្ហាញ ពីលទ្ធផលការងារ សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងសហគមន៍ដែលបានអនុវត្តកន្លងមក ដោយផ្តោតទៅលើ សសរស្តម្ភ​ ៤ សំខាន់ៗ គឺ៖១. ធនធានធម្មជាតិត្រូវបានថែរក្សា ២. សុខុមាលភាពសមាជិកសហគមន៍ត្រូវបានធ្វើអោយ ប្រសើរឡើង ៣. សុខុមាលភាពសហគមន៍ត្រូវបានធានា និង ៤. ការគាំទ្រពីខាងក្រៅ ដើម្បីប្រើប្រាស់ធ្វើជា​ឧបករណ៍សម្រាប់ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រសិទ្ធិភាពការងាររបស់សហគមន៍។ អ្នកចូលរួមសរុបមានចំនួន ១៥ រូប ស្រី ៧នាក់។ ជាលទ្ធផលក្រោយពីបញ្ចប់ការប្រជុំជាមួយសហគមន៍ យើងសង្កេតឃើញថា ការគាំទ្រពីខាងក្រៅ​ទទួលបាន ២.៨៣ ពិន្ទុ និងធនធានធម្មជាតិត្រូវបានថែរក្សាទទួលបាន ២.៧១ ពិន្ទុ និងសុខុមាលភាពសមាជិក​សហគមន៍ត្រូវបានធ្វើអោយប្រសើរឡើងទទួលបានពិន្ទុ ២.៤៣ ប៉ុន្តែសម្រាប់សុខុមាលភាពសហគមន៍ត្រូវបាន​ធានាទទួលបានតែ ១.៧៥ ពិន្ទុប៉ុណ្ណោះ។ តាមរយៈការប្រជុំមួយនេះ យើងអាចវាយតម្លៃបានថា ការគ្រប់គ្រង​របស់សហគមន៍តំបន់ការពារពូជ្រៃ គួរតែពង្រឹងបន្ថែមឲ្យបានកាន់តែខ្លាំង ចំពោះសសរស្តម្ភទី៣ ដែលផ្តោតលើ​សុខុមាលភាពសហគមន៍ត្រូវបានធានា។

ចំណាំ៖ សម្រាប់សរសរស្តម្ភនីមួយៗ គឺមានចំនួន ៤ ពិន្ទុ ដែលពិន្ទុ ១ ជាពិន្ទុដែលទាបជាងគេ និង៤ ជាពិន្ទុដែលខ្ពស់ជាងគេ ដើម្បីប្រើប្រាស់ធ្វើជាឧបករណ៍សម្រាប់​ ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រសិទ្ធិភាពការងាររបស់​សហគមន៍។

At just 23, Mrs. Dorn Chorvy from Srea Sronuk village, Stung Treng province, has emerged as a committed leader in sustainable fisheries. A mother of two, she balances daily fishing and farming to support her daughters’ education.

Life hasn’t been easy—Chorvy left school to care for her ill mother and faced numerous challenges, including limited confidence and recognition as a young woman in leadership.

In 2020, during a time when COVID-19 restrictions, illegal fishing, and land disputes disrupted the community, Chorvy was selected as a women’s leader. Yet early on, she often felt her voice went unheard. “I used to lose confidence,” she recalled, “because even when I was invited to meetings, my ideas were not accepted.”

Support from My Village Organization (MVi) and Oxfam marked a turning point. With technical guidance and funding, Chorvy received training, coaching, and networking opportunities that strengthened both her confidence and technical capacity. One key area was fish catch monitoring—a vital tool in sustainable fisheries management.

Initially, Chorvy lacked confidence to facilitate data collection with local fishers and worked alone. But after months of training and hands-on experience, she gained expertise and even conducted echo-trainings for other community members. Her field efforts—tracking species, recording catch volumes, and engaging with stakeholders—demonstrated how empowered women leaders can contribute to ecological knowledge and resource governance.

“I’m proud of my role,” she said. “I’m committed to doing my best, and I sincerely thank MVi, Oxfam, and the local authorities for their trust and support.”

Chorvy’s journey is a testament to the transformative impact of inclusive leadership and capacity building. Her work not only advances sustainable fishing practices but also inspires other women to lead with courage and purpose.

ជាផ្នែកមួយនៃការលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងដល់សមាជិកសហគមន៍អំពីព្រំប្រទល់អន្លង់អភិរក្ស នៅឆ្នាំ២០២១ យុវជនបានសហការជាមួយអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានឃុំសាមឃួយ ដើម្បីដំឡើងផ្លាកសញ្ញាព្រំប្រទល់អន្លង់អភិរក្សយាយអ៊ី ក្នុងភូមិស្រែតាប៉ាន ឃុំសាមឃួយ ស្រុកសេសាន ខេត្តស្ទឹងត្រែង ដែលមានការចូលរួមពី សមាជិក​ក្រុមប្រឹក្សា​ឃុំ​សាម​ឃួយ ប៉ូលិស​ឃុំសាមឃួយ និង​តំណាង​យុវជន​ភូមិស្រែ​តាប៉ាន។ ក្រោមជំនួយខ្នាតតូចរបស់អង្គការ Forumciv គណៈកម្មការសហគមន៍នេសាទភូមិស្រែតាប៉ាន បានស្នើនូវសកម្មភាពមួយចំនួន ដើម្បីធ្វើការផ្សព្វផ្សាយការយល់ដឹងដល់សមាជិកសហគមន៍អំពីព្រំប្រទល់តំបន់អភិរក្សរបស់ពួកគេ ពីព្រោះនៅក្នុងតំបន់អភិរក្សមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតិឱ្យធ្វើការនេសាទទេ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ធ្វើនេសាទក្នុងតំបន់អន្លង់អភិរក្សនឹងត្រូវពិន័យដោយគណៈកម្មការសហគមន៍​តាមលក្ខន្តិកៈសហគមន៍នេសាទ។

In the quiet village of Krom, nestled along the Mekong River in Stung Treng province, 46-year-old Mr. Son Bai lives with his wife and daughter in a modest household with no electricity or reliable water supply. A person with disability, his livelihood depends on farming, forestry, and fishing—activities that have grown increasingly difficult as local ecosystems deteriorate. Once residing on an island with abundant fish stocks, declining catches and weakened physical health forced Bai to relocate to the mainland, where fishing trips are longer and more strenuous.

Despite these challenges, Mr. Bai emerged as an active contributor to the IP2 project implemented by My Village Organization (MVi). His firsthand knowledge and experience became vital in shaping inclusive dialogue around cross-boundary river ecology and fisheries management.

During a community meeting focused on environmental changes, Mr. Bai shared insights on shifting fishing practices and ecological impacts in the Mekong. He later participated in a household interview, providing detailed accounts of declining fish stocks and the economic strain on his family. Recognizing the value of his voice, MVi invited him to a regional dissemination workshop—where he engaged directly with local authorities and other stakeholders.

This rare opportunity allowed Bai to express the lived reality of marginalized fishers with disabilities. His perspectives helped bridge the gap between community members and policymakers, calling attention to the pressing need for inclusive approaches to water governance and natural resource protection.

Through his involvement, Mr. Bai not only amplified the concerns of his community but also demonstrated how persons with disabilities can contribute meaningful insights to environmental decision-making. His story reminds us that inclusion isn’t just a principle—it’s a necessity for sustainable, equitable resource management.

ការបរបាញ់ ការដាក់អន្ទាក់សត្វព្រៃខុសច្បាប់ គឺជាការគំរាមកំហែងដ៏ធំបំផុត ចំពោះសត្វព្រៃនៅប្រទេសកម្ពុជា។ តាំងពីដើមមកសាច់សត្វព្រៃ ត្រូវបានគេយល់ថាមានជីជាតិ មានឱជារស ប៉ូវកម្លាំង និងព្យាបាលជំងឺនានា តែផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើវិធីក្នុងការស្តុកទុក និងចម្អិនសាច់សត្វព្រៃមិនបានត្រឹមត្រូវ ជាកត្តាដែលអាចបង្ករគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំងដល់ជីវិតអ្នកដែលប៉ះពាល់ សាច់ឆៅ និងអ្នកទទួលទានសាច់ទាំងនោះ។ កត្តាទាំងអស់នេះហើយ ដែលបណ្តាលឲ្យតម្រូវការសាច់សត្វព្រៃមានការកើនឡើង ដែលជម្រុញឲក្យមានសកម្មភាពនៃការបរបាញ់ និងដាក់អន្ទាក់ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ទីផ្សារ និងតម្រូវការអ្នកហូប ឬទិញសាច់សត្វព្រៃ បើនៅមានអ្នកបរិភោគសាច់សត្វព្រៃ នោះសត្វព្រៃតែបន្តបាត់បង់ និងត្រូវបានសម្លាប់។ សត្វព្រៃមានតួនាទីសំខាន់ណាស់ ក្នុងខ្សែចង្វាក់ចំណីអាំហារក្នុងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីព្រៃឈើ។ ករណីមួយទៀត គឺជង្ងឺផ្លូវដង្ហើមកូវីដ-១៩ តាំងពីឆ្នាំ ២០១៩ បានឆក់យកជីវិតមនុស្សរាប់លាននាក់នៅទូទាំងពិភពលោក ក៏ត្រូវបានអ្នកវិទ្យាសាស្រ្តនៅអង្គការសុខភាពពិភពលោក សន្និដ្ឋានថា កើតពីសត្វប្រជៀវ និងសត្វប៉េងកូលីននៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ 

តាមរយៈបញ្ហាខាងលើ អង្កការភូមិខ្ញុំ បានធ្វើការរៀបចំវគ្គបណ្តុះបណ្តាលស្តីពី៖ ការកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ និងបរិភោគសាច់សត្វព្រៃ ទៅដល់យុវជនទាំង ១៣សាលា ក្នុងខេត្តមណ្ឌលគីរី ដែលផ្តល់ជូនយុវជននូវចំណេះដឹងបន្ថែមអំពីផលប្រយោជន៏ និងផលប៉ះពាល់នៃការបាត់បង់សត្វព្រៃ និងដើម្បីផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថវិជ្ជមានក្នុងការជួយអភិរក្សសត្វព្រៃ និងការពារជីវចម្រុះនៅកម្ពុជា។ គោលបំណងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលនេះ គឺចង់ចូលរួមចំណែក 

• អ្នកចូលរួមយល់ដឹងពី ផលប៉ះពាល់ពីការបរិភោគសាច់សត្វព្រៃទៅលើសុខភាពមនុស្ស
• អ្នកចូលរួមយល់ពីមូលហេតុ ឬកត្តាដែលបណ្តាលឲ្យមានការបាត់បង់សត្វព្រៃ
• បង្កើនឥរិយាបថវិជ្ជមានដល់អ្នកចូលរួម និងចែករំលែកបន្តទៅកាន់ មិត្តភក្តិ ក្រុមគ្រួសារ ក៏ដូចជាទៅកាន់សហគមន៍របស់គាត់ តាមរយៈការផ្លាស់ឥរិយាបទក្នុងសង្គម (SBCC)

ការចូលរួមរបស់យុវជនសរុបមានចំនួន ៣២៩ នាក់ (ស្រ្តី ២០៥) យុវជនជាជនជាតិដើមភាគតិច ១៦៧ នាក់ (ស្ត្រី ១១៧)។ តាមរយៈការធ្វើតេសត្តសាកល្បងសមត្ថភាពយុវជន យើងសង្កេតឃើញថា មុនពេលទទួលបានវគ្គបណ្តុះបណ្តាល យុវជន មានការយល់ដឹងអំពីផលប៉ះពាល់ពីការប្រើប្រាស់ ការបរិភោគសាច់សត្វព្រៃ និងគោលបំណងអំពី SBCC TOOLKIT FOR THEME TOW ស្ថិតនៅក្នុងកម្រិត ខ្សោយ ( ៤៥.៨១ ភាគរយ) និងធម្យម (៤៧.២៦ ភាគរយ) ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ថែមពីនេះ មុនពេលវគ្គបណ្តុះបណ្តាល យុវជនស្ម័គ្រចិត្ត ភាគច្រើនដឹងត្រឹមថា ការពារ និងអភិរក្សសត្វព្រៃ គឺដើម្បីកុំឲ្យសត្វព្រៃដាច់ពូជ និងសម្រាប់អ្នកជំនាន់ក្រោយបានស្គាល់សត្វព្រៃយើងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីទទួលវគ្គបណ្តុះបណ្តាលមួយនេះ ចំណេះដឹងរបស់យុវជនមានការកើនឡើងប្រសើរជាងមុន បើប្រៀបធៀប មុនពេលដែលទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាល។ យុវជន ចាប់ផ្តើមមានការយល់ដឹងអំពីផលប៉ះពាល់ពីការប្រើប្រាស់ បរិភោគសាច់សត្វព្រៃ និងវិធីសាស្ត្រក្នុងការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ផ្សព្វផ្សាយ SBCC TOOLKIT THEME TOW ស្ថិតនៅក្នុងកម្រិត ល្អ (៥០.០៥ ភាគរយ) និងល្អណាស់ (៣៦.៨៧ ភាគរយ)។ លើសពី ក្រោយការពេលបញ្ចប់វគ្គបណ្តុះបណ្តាល យុវជន បានយល់ដឹងអំពីអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនទៀតរបស់សត្វព្រៃ ក្នុងការជួយគាំពារព្រៃឈើ តាមរយៈការលើកស្ទួយវិស័យអេកូទេសចរណ៍ ដែលជាប្រភពចំណូល យ៉ាងសំខាន់សម្រាប់សហគមន៍មូលដ្ឋាន និងយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់ថា ការប្រើប្រាស់ និងការបរិភោគសាច់សត្វព្រៃ ពិតជាមានហានិភ័យខ្លាំងណាស់ ចំពោះសុខភាពមនុស្សជាតិ។ ចំណែកវិធីសាស្រ្តដែលអនុវត្តមានជោគជ័យនៅក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលមួយនេះរួមមាន ការពិភាក្សាជាក្រុម ការឡើងធ្វើបទបង្ហាញ ការធ្វើសំណួរចម្លើយរវាងក្រុមនីមួយៗ (Q&A) ការទស្សនាវីដេអូអប់រំខ្លីៗ និងការឡើងសម្តែង (Role Play) ដែលអាចជួយជម្រុញឲ្យយុវជនកាត់បន្ថយភាពខ្មាស់អៀន ឬភ័យខ្លាច និងមានភាពក្លាហានក្នុងការបញ្ចេញមតិ ជាពិសេសការសម្តែងបានជួយអោយយុវជនមានការចងចាំ និងយល់ដឹងបានកាន់តែច្បាស់អំពីវគ្គបណ្តុះបណ្តាលមួយនេះ។  

***ចំណាំ៖ សម្រាប់ការដាក់ពិន្ទុ លើការសាកស្បងសមត្ថភាពយុវជន មុន និងក្រោយវគ្គបណ្តុះបណ្តាល គឺប្រើប្រាស់កម្រិតវាយតម្លៃជាប្រាំលេខ ដោយពិន្ទុទាបបំផុតគឺដំណាងឲ្យជាលេខ ១ និងពិន្ទុដែលខ្ពស់បំផុត​ គឺដំណាងឲ្យលេខ ៥ សូមអរគុណ!

For years, the Punong Indigenous People of Pu Rang village—home to 64 families within the biodiverse Keo Seima Wildlife Sanctuary—have sought formal recognition of their ancestral lands.

Despite submitting applications for 21 parcels spanning 775.83 hectares, their Indigenous Collective Land Title (ICLT) was obstructed by unresolved land disputes with outsiders.

Tensions mounted as delays persisted, leading to discouragement and the threat of community disbandment. Yet in a pivotal moment on June 6, 2024, My Village Organization (MVi), alongside CLEC and CIPO, convened a high-level community meeting with a Ministry of Interior representative. This event reenergized the community’s determination to pursue land justice.

In 2023, MVi supported the Pu Rang community in petitioning the Senate to resolve a long-standing conflict over 255 hectares of contested land.

Their appeal urged intervention from both the Senate and provincial authorities, citing the barriers the dispute posed to securing their ICLT.

Initially met with hesitation due to internal challenges, the community stood firm, exemplifying resilience through organized advocacy.

The momentum continued. On September 19, 2024, the Ministry of Interior convened a multi-stakeholder meeting to gather facts and chart a resolution path. Encouraged to speak directly, Pu Rang representatives presented their grievances and supporting evidence. A follow-up meeting was held on January 31, 2025, signaling increased urgency and attention from national authorities.

Ultimately, Pu Rang’s unwavering efforts bore fruit: the 255-hectare dispute was resolved, clearing a major obstacle in their ICLT process. This victory not only secured their territorial rights but also affirmed the strength of collective voice, legal advocacy, and Indigenous-led mobilization.

The Pu Rang experience stands as a beacon of how perseverance and community solidarity can overcome systemic barriers and protect Indigenous heritage for generations to come.